week van culture shock en opluchting

Tijd voor maar weer een blogje.

Deze tweede week ging heen en weer, wat betreft het gevoel erbij.

 Hij begon geweldig, zaterdag zou ik een 'meeting' hebben samen met mijn gastouders met iemand van het ontvangend comité van AFS. Dit gebeurde natuurlijk ook, AFS is hier gelukkig heel goed geregeld, maar iets anders dan je zou verwachten. Zoals afgesproken kwamen twee van de councellors, Julia en haar moeder, wiens naam ik nooit goed meekrijg, bij ons thuis om met ons wat te praten over hoe we deze uitwisseling het beste konden aanpakken. Daarna echter, namen ze mij nog even mee om alleen nog wat bij te vertellen en daarna werd ik maar spontaan uitgenodigd voor het feest waar Julia, haar zus Hannah en Merlin, een zwitserse jongen die hier is via AFS en bij hen inwoont naar toe gingen, Rock and Nachos. Gewoon bij iemand thuis, hij had zijn huis even ingericht zodat er een bandjesavond gehouden kon worden. Hartstikke gezellig gehad met iedereen daar en meteen vrienden geworden met deze mensen die ik via AFS leerde kennen.

De zondag was gewoon weer een luie dag, uitslapen en niks doen, uit eten geweest met mijn gastouders, weer op zijn Braziliaans. Daarna begon echter een beetje een probleemweek. Deze week zette de culture shock in. Eerst mijn lichaam en daarna ikzelf begon te realiseren dat ik hier nu echt woon en dat het hier toch echt heel anders is. Het rare is dit: Ik kwam hiernaartoe met het idee dat iedereen heeft: Alles gaat anders zijn. Door die instelling zie je dus eerst juist de dingen die hetzelfde zijn en eventueel een paar dingen waar je je op had voorbereid en die erg goed vallen. Deze tweede week echter realiseerde ik me dat al die 'andere' dingen die ik al gezien had echt aanwezig waren en nu deel uit zouden gaan maken van mijn dagelijks leven. Ineens mis je heel kleine, maar toch significante dingen van het leven dat je gewend bent. Het feit dat je niet een paar dagen achter elkaar hetzelfde eet, of het feit dat het toch redelijk rustig is in de klas op school en je het rumoer kunt verstaan als je zou willen, ipv dat je je uiterste best moet doen om een gesprek te voeren met iemand. Resultaat: Een saaie, armoedige, lusteloze week, waarin ik me continu grieperig voelde.

De redding kwam van iets compleet onverwachts. Mijn gastma kreeg het ook door, of bedacht het zelf, en besloot donderdag ipv rijst een keer aardappels op het menu te zetten. Ik kan met stelligheid zeggen dat ik nog nooit zo blij ben geweest om simpele gekookte aardappelen te eten. Tijdens het eten vertelde ik ook dat ik me niet zo lekker voelde en we besloten om wat meer af te wisselen, dit was het eerste deel van de oplossing voor mijn culture shock.

Het tweede deel kwam vrijdag op "Dia dos Pijamas":

Dit was precies als wat het klinkt en lijkt: Driekwart van mijn klas kwam die dag in pyama naar school! En dit is geen raar Braziliaans gebruik ofzo, dinsdags schreef Hiago, een klasgenoot dit op het bord en iedereen vond het een leuk idee. Einde. Dit hele idee en de reacties van iedereen erop en op het feit dat ik meedeed deden mij enorm goed en maakten dat ik me echt deel van de klas voelde.

En vrijdagmiddag kwam er nog een derde deel dat mij sterkte in het vooruitzicht van hier wonen. Die middag ging ik namelijk naar het culturele centrum hier om de hoek, voor een soort muzieklessen, Glee-club-achtige stijl, is het idee. Het is net nieuw, dus er waren nog niet erg veel mensen, in de loop van het eerste half uur ofzo kwamen er naast de leraar nog 3 andere mensen binnendruppelen. Het probleem nu echter leek, dat geen van de andere mensen ook maar enigszins engels sprak. Communiceren kwam dus redelijk aan om mijn kunde in het Portugees, die ik nog niet erg hoog schatte. Tot mijn stomme verbazing bleek echter dat ik, zeker in het begin, alles wat gezegd werd gewoon meekreeg. Het kostte wel een hoop inspanning, het laatste half uur snapte ik niks meer van wat er gezegd werd, maar de les duurde dan ook 3 uur. Dit was dus het eerste bewijs dat mijn Portugees echt enigszins van de grond komt!

Afgelopen zaterdagmiddag werd ik weer blij verrast door Julia, want terwijl ik nog niet echt mijn weg in het rond weet te vinden en daarom maar mijn zaterdagmiddag zat te verdoen, werd ik opgebeld of ik misschien mee wilde naar het muziekfestival dat ze die dag op school (!!) hadden. Weer een fijne avond vol muziek en nieuwe, gezellige, Braziliaanse mensen ontmoeten, wat een aangename afsluiting van de week was.

Beijos,

Steven

(Voor hen die het zich afvragen, beijos betekent letterlijk kusjes, maar wordt hier vaak gewoon gebruikt als afscheidsgroet. Daarnaast kust iedereen elkaar ook hallo en gedag, behalve dan twee jongens, meestal dan)