week van culture shock en opluchting

Tijd voor maar weer een blogje.

Deze tweede week ging heen en weer, wat betreft het gevoel erbij.

 Hij begon geweldig, zaterdag zou ik een 'meeting' hebben samen met mijn gastouders met iemand van het ontvangend comité van AFS. Dit gebeurde natuurlijk ook, AFS is hier gelukkig heel goed geregeld, maar iets anders dan je zou verwachten. Zoals afgesproken kwamen twee van de councellors, Julia en haar moeder, wiens naam ik nooit goed meekrijg, bij ons thuis om met ons wat te praten over hoe we deze uitwisseling het beste konden aanpakken. Daarna echter, namen ze mij nog even mee om alleen nog wat bij te vertellen en daarna werd ik maar spontaan uitgenodigd voor het feest waar Julia, haar zus Hannah en Merlin, een zwitserse jongen die hier is via AFS en bij hen inwoont naar toe gingen, Rock and Nachos. Gewoon bij iemand thuis, hij had zijn huis even ingericht zodat er een bandjesavond gehouden kon worden. Hartstikke gezellig gehad met iedereen daar en meteen vrienden geworden met deze mensen die ik via AFS leerde kennen.

De zondag was gewoon weer een luie dag, uitslapen en niks doen, uit eten geweest met mijn gastouders, weer op zijn Braziliaans. Daarna begon echter een beetje een probleemweek. Deze week zette de culture shock in. Eerst mijn lichaam en daarna ikzelf begon te realiseren dat ik hier nu echt woon en dat het hier toch echt heel anders is. Het rare is dit: Ik kwam hiernaartoe met het idee dat iedereen heeft: Alles gaat anders zijn. Door die instelling zie je dus eerst juist de dingen die hetzelfde zijn en eventueel een paar dingen waar je je op had voorbereid en die erg goed vallen. Deze tweede week echter realiseerde ik me dat al die 'andere' dingen die ik al gezien had echt aanwezig waren en nu deel uit zouden gaan maken van mijn dagelijks leven. Ineens mis je heel kleine, maar toch significante dingen van het leven dat je gewend bent. Het feit dat je niet een paar dagen achter elkaar hetzelfde eet, of het feit dat het toch redelijk rustig is in de klas op school en je het rumoer kunt verstaan als je zou willen, ipv dat je je uiterste best moet doen om een gesprek te voeren met iemand. Resultaat: Een saaie, armoedige, lusteloze week, waarin ik me continu grieperig voelde.

De redding kwam van iets compleet onverwachts. Mijn gastma kreeg het ook door, of bedacht het zelf, en besloot donderdag ipv rijst een keer aardappels op het menu te zetten. Ik kan met stelligheid zeggen dat ik nog nooit zo blij ben geweest om simpele gekookte aardappelen te eten. Tijdens het eten vertelde ik ook dat ik me niet zo lekker voelde en we besloten om wat meer af te wisselen, dit was het eerste deel van de oplossing voor mijn culture shock.

Het tweede deel kwam vrijdag op "Dia dos Pijamas":

Dit was precies als wat het klinkt en lijkt: Driekwart van mijn klas kwam die dag in pyama naar school! En dit is geen raar Braziliaans gebruik ofzo, dinsdags schreef Hiago, een klasgenoot dit op het bord en iedereen vond het een leuk idee. Einde. Dit hele idee en de reacties van iedereen erop en op het feit dat ik meedeed deden mij enorm goed en maakten dat ik me echt deel van de klas voelde.

En vrijdagmiddag kwam er nog een derde deel dat mij sterkte in het vooruitzicht van hier wonen. Die middag ging ik namelijk naar het culturele centrum hier om de hoek, voor een soort muzieklessen, Glee-club-achtige stijl, is het idee. Het is net nieuw, dus er waren nog niet erg veel mensen, in de loop van het eerste half uur ofzo kwamen er naast de leraar nog 3 andere mensen binnendruppelen. Het probleem nu echter leek, dat geen van de andere mensen ook maar enigszins engels sprak. Communiceren kwam dus redelijk aan om mijn kunde in het Portugees, die ik nog niet erg hoog schatte. Tot mijn stomme verbazing bleek echter dat ik, zeker in het begin, alles wat gezegd werd gewoon meekreeg. Het kostte wel een hoop inspanning, het laatste half uur snapte ik niks meer van wat er gezegd werd, maar de les duurde dan ook 3 uur. Dit was dus het eerste bewijs dat mijn Portugees echt enigszins van de grond komt!

Afgelopen zaterdagmiddag werd ik weer blij verrast door Julia, want terwijl ik nog niet echt mijn weg in het rond weet te vinden en daarom maar mijn zaterdagmiddag zat te verdoen, werd ik opgebeld of ik misschien mee wilde naar het muziekfestival dat ze die dag op school (!!) hadden. Weer een fijne avond vol muziek en nieuwe, gezellige, Braziliaanse mensen ontmoeten, wat een aangename afsluiting van de week was.

Beijos,

Steven

(Voor hen die het zich afvragen, beijos betekent letterlijk kusjes, maar wordt hier vaak gewoon gebruikt als afscheidsgroet. Daarnaast kust iedereen elkaar ook hallo en gedag, behalve dan twee jongens, meestal dan)

1 week down, more to go

Nu ik een week hier in Brasil ben, besloot ik maar eens wat te schrijven. Ik hoorde dat er ook al erg veel vraag naar was, maar ik moest eerst wat hebben om over te schrijven. Dus hierbij een verslagje en commentaar van en op mijn eerste week hier.
De vluchten verliepen allebei lekker, allebei beetje vertraging, maar niks ernstigs. Op Madrid-São Paulo draaiden ze (natuurlijk) Rio! Geweldige film, miste het begin en einde, dus nu heb ik een goede reden om hem nog een keer te zien :D
Bij aankomst stonden de mensen van AFS ons op te wachten, samen met mijn gastmoeder. Afscheid nemen van Noortje, die 6 uur moest wachten op haar volgende vlucht naar het noorden. Daarna naar huis, spullen dumpen, ontbijt en door naar school, kijken hoe het daar is. Klein schooltje, weliswaar voor 6 t/m 18 jaar, maar elk jaar heeft een klas, van 20 man. Tweetalige school, dus sommigen spreken goed engels, wat af en toe erg handig is, vooral omdat ze zo direct les kunnen geven op school.
Zaterdag survival orientation van AFS, andere AFS'ers in São Paulo ontmoet, gechillt en instructies gekregen hoe je kunt overleven in São Paulo.
São Paulo is namelijk crazy. 12 miljoen inwoners, 35 miljoen in het stedelijk gebied en de stad beslaat 10.000 km2. Wat betekent dit? Dat het duitse meisje dat hier ook is met AFS de grotere wegen door de stad snelwegen noemde. En dat deze wegen elk uur van de dag volgepakt staan. Wij hebben serieus file IN de stad. Je moet dus ook de wegen kennen, want bij de grotere kun je alleen rechts af slaan en meegaan in de flow van het verkeer. Autorijden gaat hier dus ook compleet anders. Ik kan natuurlijk niet echt oordelen, maar volgens mij zijn mijn gastma, pa en overbuurman erg goede bestuurders, om hier te kunnen rijden.
Over auto's gesproken, die zijn hier ook flink anders. Niet alleen maar renault, volkswagen en peugeot, die zie je wel, maar heel veel minder. Fiats rijden heel veel rond en niet alleen van die kleintjes, mijn ma rijdt een fiat 4wd xD
Zondag was het vaderdag hier. Ik had nog geen tijd gehad om iets te doen of halen voor mijn gastvader, helaas. We vierden het voornamelijk door uit eten te gaan, met mijn jongste gastbroer, die trouwens toch niet thuiswoont, naar een traditioneel Minas Gerais restaurant. Uitleg: Minas Gerais is een van de staten van Brazilië. Traditioneel eten van daar heeft een leuk verhaal aan zich: In de slaventijd aten de slaven natuurlijk apart van de meesters. Ze kregen vaak de restjes van wat de meesters hadden gegeten, maar ipv daar genoegen mee te nemen, voegden ze nog wat ingrediënten toe en maakten er wat lekkers van, het resultaat feijoada, een soort bonen stoofpot met verschillende soorten vlees. Daarbij geserveerd uitgebakken spek en couve, kool, wat hier standaard bijgerecht is. Uit eten gaan gebeurt trouwens natuurlijk 's middags, aangezien de lunch hier de uitgebreide, warme maaltijd is en het diner overeenkomt met het ontbijt. En hagelslag en pindakaas missen daarbij? Welnee, pindakaas hebben ze hier ook gewoon en daarnaast typisch Braziliaans: doce de leite, melk caramel pasta of zo, en requeijoa cremoso, woordenboek zegt dat het roomkwark of hangop is, iets in die geest, erg lekker.
Dus, hoe verloopt mijn dag hier? Ten eerste, hij begint te vroeg. Tussen 6 en half 7 opstaan, want tussen kwart voor 7 en 7 moet ik in de auto naar school zitten. Ja ik word met de auto gebracht, gastma is directrice van de school, dus die moet er meestal toch heen en anders rijdt de overbuurman, die zijn kids naar school brengt. 5 lesuren en een pauze, heel standaard vakken en alles verplicht, vul zelf maar in wat. Kwart over 12 klaar met school, wachten op ma of buurman om me naar huis te brengen. Dan thuis alleen of met ma lunchen, wat de maid, ja die hebben we ook, al heeft klaargemaakt. Daarna hebben ma en pa meestal weer werk te doen en zit ik tot ongeveer 7 uur alleen thuis, nouja met de maid, maar daarmee gaat communiceren nog niet echt lekker, aangezien mijn portugees verstaan nog bagger is. Dan avondeten met ouders en in dc woonkamer chillen, tv aan, boekje lezen ofzo. Wisselende slaaptijden, tussen 10 en 12. Erg interessante dagen dus tot nog toe.
School hier is trouwens compleet anders. Naast de tijden zijn ook de regels en normen in de klas compleet anders. Aan het begin van de dag staan de tafels allemaal netjes in rijen, maar na de eerste bel niet meer. Iedereen zit meestal op ongeveer dezelfde plek, maar dat is alleen omdat ze daarvoor kiezen. Je mag namelijk vrijelijk met je tafel rondsjouwen. Ook lopen midden in de les en gewoon praten tijdens uitleg zijn de normaalste dingen van de wereld.
Ineens ben ik uitgepraat, dus ik hou maar op, komt vanzelf wel weer een update (of eigenlijk moet ik die schrijven, maar vroeg of laat doe ik dat wel)
Oja het weer hier. Raar. Vest aan 's ochtends naar school, anders is het te koud, na school is het korte broek en t-shirt weer.
Dat was het, ik ga maar een eten
Até mais

Nog 5 dagen

5 dagen voor ik vertrek dan eindelijk, na vele verzoeken, een blog aangemaakt. Hierbij dus het openingsbericht, wat waarschijnlijk niet al te interessant is, omdat er nog weinig te vertellen is en er hier ook weinig te lezen gaat vallen. Ondanks dat ik dit nu zeg zullen er vast mensen zijn die dit helemaal willen lezen, dus speciaal voor jullie zal ik hier toch een fatsoenlijk bericht zetten. Ik klets dus nog een tijdje door, zodat jullie wat te lezen hebben en al een idee krijgen hoe het is om mij over internet het komende jaar te 'stalken'. Veel geklets met weinig gezegd waarschijnlijk, maar hopelijk wel een beetje vermakelijk. Nu de laatste dagen zijn aangebroken doe ik hier nog een paar laatste dingen, afscheidsfeestje voor familie etc, vanmiddag/vanavond gezellig naar Geuzenpop, laatste oerhollandse festival voor een tijdje waarschijnlijk en verder improviseren. Alhoewel ik nu redelijk door mijn vertelstof heen ben, zie ik dat het nog niet echt een fatsoenlijk verhaal is, dus klets ik nog maar wat door. Over koetjes en kalfjes, zoals dat heet, terwijl die nooit ter sprake komen. En zo oninteressant zijn die dieren helemaal niet. Ik brn het bijvoorbeeld roerend eens met wat een leider van een survivalkamp ooit zei: "Ik zou best willen reïncarneren als koe. Beetje grazen, beetje liggen, beetje herkauwen, beetje chillen, af en toe gemelkt worden..." Dus nu ga ik lekker over koetjes en kalfjes praten. Lijkt me eigenlijk ook heerlijk om 5 magen te hebben, kun je tenminste door blijven eten xD. Maar uiteindelijk valt er uit mijn blote hoofd ook niet zoveel te vertellen over koetjes en kalfjes, dus dat onderwerp zijn we ook alweer klaar mee. Verder kletsen over niks te vertellen hebben dan maar. Hoewel, dat onderwerp heb ik onderhand ook redelijk uitgemolken, dus val ik redelijk in herhaling. Daar heb ik wel vaker last van, dus niks raar dat dat hier ook voorkomt. Ik zie nu dat ik onderhand een bericht heb geschreven dat het plaatsen waard is en sinds er net warm vlees op tafel wordt gezet laat ik het hier maar bij.